Główną ideą Poetów Jezior było dążenie do wyzwolenia poezji z więzów klasycystycznych zasad poetyk, które sprawiały, że utwory były sztuczne i gorzej trafiały do czytelników. Byli zwolennikami wprowadzenia do poezji tematyki życia codziennego i udostępnienia literatury, nawet tej najwyższej dla wszystkich warstw społecznych. Stosowali więc w swoich utworach język codzienny pozbawiony sztucznego patosu, wymyślnych zwrotów i określeń, zaczerpnięty z mowy potocznej, co miało ożywić i udostępnić zwykłym ludziom zawiłe metafory i poetyckie opisy. W przeciwieństwie do antyku narodziła się idea antyurbanizmu - Poeci Jezior opowiadali się za odejściem od osadzania się w miastach nawoływali za to do powrotu na łono natury. Podkreślali rolę natury w procesie twórczym - przyroda miała być główną inspiracją dla poetów, co podkreślało pozycję przyrody w życiu twórcy. Głównymi przedstawicielami tej grupy twórców byli W. Wordsworth, S. Coldrige i R. Southey.